به زاده گاهم باز خواهم گشت
افغانستان آریانای کهن
هنگام که پرستوهای مهاجر به پرواز در می آیند من نیز کوله بارم را می بندم و همراه نسیم به سوی توبازمیگردم. هر چند دلم غمگین است. در سوگه کبوتران عشق... وقتی به زادگاهم باز گشتم تنها کانون محبترا که قلبم می باشد به تو هدیه می دهم. ای زادگاه من ای افغانستان عیر در صندوقچه سینه ام رازهای نهفتهای دارم. به هنگام باز گشت به دره خاکهایت و با کوهایت و دشتهایت درد دل خواهم کرد....... صبح گاهان با مژه های گرد و غبار را از رویت می ردایم.روی خون گرفته ات را با مرواریدهای شادی می شویم. بذر شادی را در دلت می افشانم و درختان بی سرت را با نخلهای سر بلند و مقاوم مبدل می نمایم. ای زادگاه من.... ای قلب آسیایی میانه ای افغانستان دوستت دارم.
| Design By : Night Skin |
زخم هایی بر تن دارم که سزاوارشان نبودم. دردهایی دارم که آمادگی پذیرایی شان را نداشتم. رنج هایی را کشیدم که مستحق شان نبودم. اما هر چه بیشتر رنج می برم و هر چه بیشتر درد می کشم بیشتر برای زنده ماندن علاقه مند می شوم.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ای کاش درخت می بودم چون درخت بعد از اینکه یه جایی کاشته شد و توی اون زمین ریشه داد حتی اگه آتش بیاد و جنگل بسوزه دیگه نمی تونه جا به جا بشه. دیگه نمی تونه سرزمینی رو که در اون بزرگ شده رها کنه. دیگه نمی تونه به مهاجرت بره. دیگه نمی تونه کسانی رو که در اطرافش هستند ترک کنه.
..................................
همیای لحظه هایم!
یادت باشد برای حرفهای نگفته شما دریچه قلبم را گشوده ام...
که پذیرای شما باشم...
!
ساحل نشین قلب پرمهرت:مسافر تشنه لب بیابان هجران
مرتضی روحانی
منتظر نگاهای مهربونتون هستم...
LinkDump
