به زاده گاهم باز خواهم گشت
افغانستان آریانای کهن
ای دیار گمنام ! ای آشیانه ی نیم سوخته ی کبوتران بی گناه و ای سرزمین نسل مظلوم ! قرنی است که تو را از یاد برده اند، و سالیانی است که مظلومانه ترین موسیقی غم از تو به گوش میرسد. اما من هر صبح و شام دشت های سرسبز ،رودهای خروشان، کوه های پرشکوه،دره های پیچ در پیچ،آفاب روشن و آسمان نیلگون تو را در آیینه ی خاطر خویش به نظاره می نشینم و در پشت چهره ی غبارآلود و فرسوده ات،غرور،عظمت و افتخارات دیرینه ی تو را جستجو میکنم. سالهاست که تو را مجروح می بیینم و همچنان زخمهایت را بی مرحم! و اینک با خدای خویش عهد میبندم که زخم های تو را با دستان خویش و در سایه ی توکل به خدای مهربان،تلاش و رنج پی گیر،مرهم گذارم. با خدای خویش عهد میبندم که برای آبادانی و عظمتت لحظه ای آرام نگیرم و بار دیگر کتاب افتخارات تو را ورق بزنم. خداوندا از تو میخواهم که مرا یاری کنی. تو میهن همیشه جاوید منی!
| Design By : Night Skin |
زخم هایی بر تن دارم که سزاوارشان نبودم. دردهایی دارم که آمادگی پذیرایی شان را نداشتم. رنج هایی را کشیدم که مستحق شان نبودم. اما هر چه بیشتر رنج می برم و هر چه بیشتر درد می کشم بیشتر برای زنده ماندن علاقه مند می شوم.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ای کاش درخت می بودم چون درخت بعد از اینکه یه جایی کاشته شد و توی اون زمین ریشه داد حتی اگه آتش بیاد و جنگل بسوزه دیگه نمی تونه جا به جا بشه. دیگه نمی تونه سرزمینی رو که در اون بزرگ شده رها کنه. دیگه نمی تونه به مهاجرت بره. دیگه نمی تونه کسانی رو که در اطرافش هستند ترک کنه.
..................................
همیای لحظه هایم!
یادت باشد برای حرفهای نگفته شما دریچه قلبم را گشوده ام...
که پذیرای شما باشم...
!
ساحل نشین قلب پرمهرت:مسافر تشنه لب بیابان هجران
مرتضی روحانی
منتظر نگاهای مهربونتون هستم...
LinkDump
