غمی در دل است که سینه ی ملا مال از عشق و محبت مرا می فسارد

و اندوهی بس بزرگ مرا آزار می دهد. شکوه و عظمت عشق من یس بزرگ است.

عشق من جاودان است

اما این اندوه ذره ای  از پایداری مرا می کاهد و مرا رنجیده و ازرده خاطر می کند.

گاهی احساسم بر این می رود  که آخر خط است و کتاب  زندگی ام رو به پایان است.

لحظه ای  می رسد  که دیگر  از همه چیز و از همه کس دل می برم وخود را آماده  وداع می کنم

اما همه چیز بر طبق  عنوان پیش نمی رود  و در  آخرین لحظه که در حال سقوط هستی کلامی

یا ندایی طنین انداز  وجود می شود و تو را از خواب غفلت  بیدار می کند  و به بودن  وزیستن  نوید می دهد نویدی دوباره  که تو را  که بنده  کمی صبر  می یابد  و تو را کمی شکیبای می بایست

که زندگی  پیاپی  مشکل است و مشکل  و پاینده  و پایدار کسی است که مراحل  سخت زندگی خود را  با وجود  تمام انسان ها  و افکارهای پلید سپری کندو قدم بر  غرضه  تازه ای  زنگی بگذارد

                                                         و انشاء ا...

                  همیشه     جاودان بماند   واین را  بداند  که عشق  همواره  سرمشق است    

            << تو را دوست دارم  اما نه به خاطر خودت  تنها به خاطر  غشقت>> 

نوشته شده در سه شنبه 19 شهریور1387ساعت 0:39 توسط m.z| |